خداوند،یاد خدا را صیقل دل ها قرار داده است،دل ها بدین وسیله پس از کری،شنوا وپس از نابینایی،بینا وپس از سرکشی وعناد،رام می شوند.همواره چنین بوده وهست که خداوند متعال،در هربرهه ای از زمان و درزمان هایی که پیامبری در میان مردم نبوده است،بندگانی داشته و دارد که در سرّضمیر آنها با آنها راز می گویدواز راه عقل هایشان با آنان تکلّم می کند.

                                                                                            نهج البلاغه،خطبه213.